Sandalan

Pakiramdam ko, isa akong mabuting kaibigan para sayo, kaya kong makinig sa lahat ng kwento mo, sa problema mo o sa lahat ng masasayang nagdaan sa buhay mo.

Dahil kaibigan mo ako, dapat lang na maramdaman mong pwede mo akong lapitan sa oras ng pangangailan mo, pwede mo akong bulungan ng mga hinaing mo, pwede mong sabihin sa akin ang mga problema mo at lahat ng mga gumugulo sa utak mo. Ibibigay ko pa sayo ang balikat ko kung sakaling gusto mong magpahinga kahit sa konting saglit. Sige lang at isandal mo ang ulo mo sa balikat ko.

Nandito lang ako, pwede mong matakbuhan sa lahat ng oras, dadamayan kita sa oras ng iyong pangangailangan, kaibigan kita at iyon lang ang nararapat.

Ganyan ba ang nakita mo sa akin? Feeling mo ba isa ako sa mga kaibigan mong handang umalalay sayo? Pagod ka na ba at walang mapaglabasan ng sama ng loob mo? Gusto mo bang hiramin ang balikat ko at magpahinga kahit sandali?

Kanina, nakasabay at nakatabi kita pasakay sa van galing sa ating trabaho, halatang pagod ka din sa trabaho kagaya ko, hindi kita kilala kaya naman hindi kita pinapansin. Pero bakit habang umaandar ang sinasakyan natin ay nagpipiling ka ng close sa akin, ibinubulong mo na sa tenga ko ang lahat ng problema mo, hindi nga lang kita maintindihan, naitanong ko na lang sa sarili ko, ngongo ka bang talaga? ZZZzzzzz ang sabi mo.

At talagang nilubos mo na, nakihiram ka pa ng balikat at ginawa mo pa itong sandalan. Medyo naiirita na ako, naiinitan at nabibigatan. Habang patagal ng patagal ay palalim ng palalim ang tulog mo kaya naman pabigat ka ng pabigat at ako naman ay papikon na ng papikon.

Hindi mo yata naintindihan ang sinabi ko kanina, ang sabi ko ay handa akong dumamay sa mga kaibigan ko hindi sa kahit kaninong gusto lang gawing tulugan ang balikat ko. Badtrip ka!

Anlaki mo pa naman at ang bigat mo, para kang si damulag na kaaway ni Novita.